افسوس و دیگر هیچ

یکی دو هفته بعد از آموزش که وارد محل خدمتم شده بودم، برای انجام کاری مرخصی گرفته بودم، موقع برگشت توی یکی از اصلی ترین خیابونای شهر توی اون شلوغی چشمم به سه تا دژبان شهری با واکسیل قرمز رنگ با درجه سربازی افتاد که منو نگاه میکنن و من (با درجه استوار دومی) دارم به سمتشون میرم، دقت که کردم انگاری داشتن مشورت میکردن که با من چه برخوردی بکنن، فاصلم که کمتر شد یکیشون گفت: کلاهشو ضبط کنین (کلاهم دستم بود)، بعد از سلام و علیک، یکیشون گفت برگه مرخصیت رو بده، در همین حین نفر بعدی با لحنی ناخوشایند گفت برو پایین!!! برای اینکه متوجه بشید این پایین کجاست، باید بگم که پیادهرو حدود 30 سانت از کف خیابون ارتفاع داره و ما درست اون حاشیه پیادهرو نزدیک آسفالت بودیم. حالا بگذریم که بعد پاسخ به سوالی (چند ماه خدمتی؟) کلمه آشخور رو هم نثارم کردن.
همه این داستان چند دقیقه بیشتر طول نکشید ولی چیزی که بعد اون ذهنمو مشغول کرد اون «بروپایین» بود، چرا اون پسر توی اون سن از زندگی به این نتیجه رسیده بود که پایین رفتن من منجر به بالا رفتن اون میشه؟! منی که توی این چند ماه خدمت اصلا این تفاوت درجه رو در برخورد با بقیه سربازها حس نمیکردم و دوست نداشتم و ندارم هم حس کنم.

پی نوشت:
طبق مشاهدات این چند ماهم میشه گفت در بهترین حالت تاثیرات مثبت بسیار بسیار اندکی بر رو رفتار پسرها داره.